چو من پروانه‌ام نور خدا را کجا با خود کشم کفش و قبا را چو جان پاک در حدّ‌ کمال است کمال از تن طلب کردن وبال است پروین اعتصامی

همه پستی ز دیو نفس زاید همه تاریکی از ملک تن آید پروین اعتصامی

ره تن را بزن تا جان بماند ببند این دیو، تا ایمان بماند قبایی را که سر مغرور دارد تن آن بهتر که از خود دور دارد پروین اعتصامی

تو برای صید ماهی آمدی کی برای خیرخواهی آمدی پروین اعتصامی

گل از بساط چمن تنگدل نخواهد رفت بدان دلیل که مهمان شامی و سحری‌ست پروین اعتصامی

تو غرق سیم و زر و من، ز خون دل رنگین به فقر خلق چه خندی تو را که سیم و زری‌ست پروین اعتصامی

خوش آن که نام نکویی به یادگار گذاشت که عمر، بی‌ثمر نیک، عمر بی‌ثمری‌ست کسی که در طلب نام نیک رنج کشید اگر چه نام و نشانیش نیست، ناموری‌ست...

چه کنم خانه زمانه خراب که دلی از جفاش ایمن نیست گل اگر بود مادر من بود چون که او نیست گل به گلشن نیست پروین اعتصامی

چو خواهد چرخ یغماگر زبونت کند باد حوادث واژگونت پروین اعتصامی

کسی بزرگ نگردد مگر ز کار بزرگ گر از تو کار نیاید زمانه را چه گناه پروین اعتصامی