ز بیش و کم، زن دانا نکرد روی ترش به حرف زشت نیالود، نیکمرد دهان چه زن، چه مرد، کسی شد بزرگ و کامروا که داشت میوه‌ای از باغ علم در دامان...

زن نکوی نه بانویِ خانه تنها بود طبیب بود، پرستار و شحنه و دربان به روزگار سلامت، رفیق و یار شفیق به روز سانحه، تیمارخوار و پشتیبان پروین...

توان و توش ره مرد، چیست یاری زن حطام و ثروت زن چیست، مهر فرزندان پروین اعتصامی

همیشه دختر امروز، مادر فرداست ز مادر است میسّر بزرگی پسران پروین اعتصامی

بساط اهرمن خودپرستی و سستی گر از میان نرود رفته‌ایم ما ز میان پروین اعتصامی

خرد گشود چو مکتب، شدیم ما کودن هنر چو کرد تجلی، شدیم ما پنهان برای جسم خریدیم زیور پندار برای روح بریدیم جامه خذلان پروین اعتصامی

زنی که گوهر تعلیم و تربیت نخرید فروخت گوهر عمر عزیز را ارزان پروین اعتصامی

چه حُلّه‌ای است گران‌تر ز حُلیَتِ دانش چه دیبه‌ای‌ست نکوتر ز دیبه عرفان پروین اعتصامی

از آن حریر که بیگانه بود نساجش هزار بار برازنده‌تر بود خَلقان پروین اعتصامی

همیشه فرصت ما، صرف شد در این معنی که نرخ جامه بهمان چه بود و کفش فلان پروین اعتصامی