مادری بوسه به دختر می‌داد کاش این درد به دل می‌گنجید من کجا بوسه مادر دیدم اشک بود آن که ز رویم بوسید پروین اعتصامی

این ره و رسم قدیم فلک است که توانگر ز تهی‌دست برید پروین اعتصامی

کاش آن فرصت که پیش از ما شتافت می‌توانستیم آن را باز یافت دیده دل کاشکی بیدار بود تا کمند دزد بر دیوار بود پروین اعتصامی

چرخ و انجم، هستی ما می‌برند ما نمی‌بینیم و ما را می‌برند پروین اعتصامی

گر تو از کردار بد باشی بری کس نخواهد با تو کردن بدسری پروین اعتصامی

گر نمی‌خواهی در آتش سوختن بایدت اندرز ما آموختن دام‌ها بینم به راه تو نهان رفتنت باشد همان، مردن همان پروین اعتصامی

چرخ را عادت دیرین این بود که به افتاده نظر کمتر کرد من، سیه‌روز نبودم ز ازل هر چه کرد، این فلک اخضر کرد پروین اعتصامی

تا بود پایی چرا مانم ز راه تا بود چشمی چرا افتم به چاه پروین اعتصامی

برهّ‌گان را ترس می‌باید ز گرگ گردد از این درس، هر خردی بزرگ با عدوی خود، مرا خویشی نبود دعوت تو جز بداندیشی نبود پروین اعتصامی

خانه هر کس برای او سزاست بهر ماهی، خوش‌تر از دریا کجاست؟! پروین اعتصامی