به هر شاخی که روید تازه برگی شود تاراج بادی یا تگرگی پروین اعتصامی

گل خوشبوی را گرم است بازار نماند رنگ و بو، چون رفت رخسار پروین اعتصامی

گل آن خوش‌تر که جز روزی نماند چو ماند هیچ کس قدرش نداند به هستی خوش بود دامن فشاندن گلی زیبا شدن، ‌یک لحظه ماندن پروین اعتصامی

کسی کش دایه گیتی دهد شیر شود هم در زمان کودکی پیر پروین اعتصامی

احمق کتاب دید و گمان کرد عالم است خودبین به کشتی آمد و پنداشت ناخداست پروین اعتصامی

در هر قبیله بیش و کم و خوب و زشت هست مرغی کلاغ لاشخور و دیگری هماست پروین اعتصامی

از این پژمردگی ما را غمی نیست که گل را زندگانی جز دمی نیست پروین اعتصامی

چو مهر گر که نمی‌تافت زن به کوه وجود نداشت گوهری عشق گوهر اندر کان پروین اعتصامی

زن از نخست بُوَد رکن خانه هستی که ساخت خانه بی پای‌بست و بی‌بنیان پروین اعتصامی

اگر بر دامن کیوان نشستیم چو خیر کس نمی‌خواهیم، پستیم پروین اعتصامی