قطره‌ای کز جویباری می‌رود از پی انجام کاری می‌رود پروین اعتصامی

با مرغکان خویش چنین گفت ماکیان کای کودکان خرد، گه کار کردن است روزی طلب کنید که هر مرغ خرد را اول وظیفه رسم و ره دانه چیدن است پروین اعتصامی

ما که دشمن را چنین می‌پروریم دوستان را از نظر چون می‌بریم آن که با نمرود این احسان کند ظلم کی با موسیِ عمران کند پروین اعتصامی

این بنا را ساختیم، اما چه سود خانه بی‌صحن و سقف و بام بود پروین اعتصامی

خرد بودیم و بزرگی خواستیم هم در افتادیم و هم برخاستیم پروین اعتصامی

پس بزرگ است این وجود خرد ما وقت دارد کار و خواب و خورد ما پروین اعتصامی

هیچ پرسیدی که صاحب‌خانه کیست هیچ گفتی در پسِ این پرده چیست دیده را بستی و افتادی به چاه ره شناسا این تو و این پرتگاه پروین اعتصامی

ما که جای خویش را نشناختیم خویشتن را در بلا انداختیم پروین اعتصامی

چون کسی نااهل را اهلی شمرد گر ز وی روزی قفایی خورد، خورد! پروین اعتصامی

صحبت گل، رنجه دارد خار را خیرگی بین خار ناهموار را پروین اعتصامی