حسودان را سکوت ما، دهان یاوه‌گو بندد ز خاموشی توان زد بخیه، این زخم نمایان را حزین لاهیجی

کلید از چاره‌سازی، بستگی هرگز نمی‌بیند نمی‌افتد گره در کار خود، مشکل‌گشایان را حزین لاهیجی

مکن دشوار از تن‌پروری آزادی جان را چه محکم می‌کنی چون ابلهان دیوار زندان را؟ حزین لاهیجی

ز هجران دیده‌ام کاری، که کافر از اجل بیند خدا کوتاه سازد عمر ایام جدایی را حزین لاهیجی

پی جولانگه خورشید، پهنای فلک باید نسازد عشق مسکن، سینه‌های تنگ میدان را حزین لاهیجی

تو در بتخانه اندیشه دینی، نمی‌دانی که عارف کعبه می‌داند، دل گبر و مسلمان را حزین لاهیجی

مرگ هر کس در حقیقت نقش حال زندگی‌ست هر چه کس بیند به بیداری، همان بیند به خواب حزین لاهیجی

عهدی‌ست که آشنا و بیگانه یکی‌ست نرخ خزف و گوهر یکدانه یکی‌ست در گوش گران‌خفتگان شب جهل آیات کتاب حقّ و افسانه یکی‌ست حزین لاهیجی

پیش دل سرگشته گرداب محبت عالم همه گر کام نهنگ است، به کام است حزین لاهیجی

نامم به بدی در همه آفاق علم باد رسوا شده عشق تو را ننگ ز نام است حزین لاهیجی