گر تو را روی زمین خواهش مأوای خوشی‌ست خانه در گوشه دل کن که عجب جای خوشی‌ست حزین لاهیجی

همه جا جلوه‌گه لیلی صحرایی ماست هر کجا چشم غزالی‌ست سیه‌خانه اوست حزین لاهیجی

بسیار به دام و قفس افتاده گذارم صیّاد، به بی‌رحمی‌ات ای دشمن جان نیست حزین لاهیجی

مستان، شب غم رفت و سحرگاه فتوح است پیمانه بیارید که هنگام صبوح است پیمانه مگو، چشمه جان‌پرور خضر است در بحر پر آشوب جهان کشتی نوح است ...

بود که در رمضان هر دمی دو عید کنم خیال گوشه ابروی او هلال من است حزین لاهیجی

کدام صبح نفس، گرم ناله پردازی‌ست که رشته نفس شمع مستمند گسست؟ حزین لاهیجی

دل خانه تهی کرده ز خود، تا تو درآیی چون حلقه در، دیده ما چشم به راه است حزین لاهیجی

از شورش جهان سر زلف حواس من آشفته‌تر ز حال پریشان عالم است حزین لاهیجی

کامش به غیر دانه دل آشنا نشد مور قناعتم، که سلیمان عالم است حزین لاهیجی

جور و جفا ببینیم، مهر و وفا ندانیم غرقیم در محبت، نه شکر و نی شکایت حزین لاهیجی