فردا چه بود حال چو کارت به خود افتد؟‌ بار تو دو روزی‌ست که بر دوش زمین است حزین لاهیجی

از گرد و غبار هوس، اندام فرو شوی فرداست که این آب سبک سیر به جو نیست حزین لاهیجی

بشتاب دلا برگ سفر ساز کنیم شاید در فیض بسته را باز کنیم ما بلبل خوش‌صفیر عرشیم، بیا زین توده خاک تیره، پرواز کنیم حزین لاهیجی

یارای زبان کو که ثنای تو کنیم؟ توصیف کمال کبریای تو کنیم؟ چیزی به بساط ما تهیدستان نیست جانی که تو داده‌ای فدای تو کنیم حزین لاهیجی

آنم که به ملک نیستی سلطانم با سامانم اگر چه بی‌سامانم دیری‌ست چو آسیا در این کهنه‌سرا سرگردانم که از چه سرگردانم حزین لاهیجی

صف دشمن، زبان بسته شکست لب خاموش ذوالفقار دل است حزین لاهیجی

نکند ناوک دعا اثری گره مدّعا، به کار دل است حزین لاهیجی

آسوده تویی چو سرو و سوسن در باغ من سوخته‌ام به هجرت ای چشم و چراغ داری دلی از فکر اسیران فارغ دارم ز غم تو داغ دل بر سر داغ حزین لاهیجی

اگر شیری، که از موری زبونی مزن طبل سلیمانی در این کاخ حزین لاهیجی

چون دم عیسی دهد، مرده‌دلان را حیات مطلع صبح آیتی‌ست، آمده در شأن صبح ظلمت شب‌ها بلاست، عاشق مهجور را زنگ ز دل‌ها برد، چهره تابان صبح حزین...