چون صبح به پاس دم اگر حاضر وقتی آن روز کدام است که نوروز نباشد؟ حزین لاهیجی

دل چو خالی شد از خیال خودی حرم خاص کبریا باشد حزین لاهیجی

بر سینه کس دست رد، آسان نگذاری شاید که گرامی‌گهری داشته باشد حزین لاهیجی

هستی‌ست، که در عشق فراموش شد اوّل مجنون تو از جان چه خبر داشته باشد؟ حزین لاهیجی

در شام غریبی مطلب لقمه بی‌رنج موسی چو برون از وطن افتاد شبان شد حزین لاهیجی

بارد اگر از آسمان برق بلا به راه تو پا نکشم، که شد یکی آتش و آب بر سرم حزین لاهیجی

در کارگاه غیب چو طرح لباس شد گل را حریر قسمت و ما را پلاس شد حزین لاهیجی

پر از زنبور باشد شهد دولت اهل دنیا را نیالایم دهان خود به نوش و نیش، می‌ترسم حزین لاهیجی

برد بانگ دهل از دور، دل، آشفته‌حالان را من از آوازه این عقل دوراندیش می‌ترسم حزین لاهیجی

نکردم هرگز از تیغ قضا پهلو تهی اما ز آه دردناک سینه‌های ریش می‌ترسم حزین لاهیجی