تجلّی زار می‌بینم، سر خاک شهیدان را مگر شمعی به طوف مشهد پروانه می‌آید حزین لاهیجی

شرمنده عشقیم که بی‌چاره و تدبیر آسان کند آن کار که دشوار برآید حزین لاهیجی

آتشم گر زده‌ای، شمع‌صفت خندانم شکر جور تو کنم، تا نفسی می‌آید حزین لاهیجی

همچون صدف به سینه، هر نکته را بپرور گوهر نگشته حیف است، حرف از دهن برآید حزین لاهیجی

سیاهی می‌برد از نامه‌های ما گنهکاران نمی‌آید ز دریا آنچه از چشم پر آب آید حزین لاهیجی

نمی‌گردد دل سرگشته ظرف کبریای تو شکوه بحر، کی در خلوت تنگ حباب آید؟ حزین لاهیجی

از مزرع آمال چه امّید برآید نخلی که در آن ریشه کند، بید برآید نه جلوه برقی، نه هواداری ابری بی‌برگ گیاهم به چه امّید برآید حزین لاهیجی

هر کس به عالم آمد و بشکست پای سعی با دست خالی از در دنیای دون رود حزین لاهیجی

تا کی ز جوی هر مژه‌ام اشک و خون رود یک ره ز در درآ، که غم از دل برون رود حزین لاهیجی

کسی زبان نتواند به راز غیب گشود جرس به قافله اهل دل خموش آمد حزین لاهیجی