ز حیلت‌سازی نفس صلاح‌اندیش می‌ترسم نمی‌ترسم من از بیگانگان، از خویش می‌ترسم حزین لاهیجی

برآ یک‌شب ز منزل ماه مشتاقان تماشا کن پریشان یک جهان شوریده و یک شهر شیدا بین حزین لاهیجی

به یاس تن ندهد اشتیاق روزافزون اگر به راه تو تا حشر انتظار کشم حزین لاهیجی

تا چند زبون عقل باشیم؟ ای آتش دل زبانه‌ات کو؟ حزین لاهیجی

در وادی عشق گام نخست است از جان گذشتن، از جسم رستن حزین لاهیجی

روضه خلد خدایا به نکوکاران ده دولت وصل، جزای دل مشتاقان ده تو که از مهر طبیب دل رنجورانی درد مهجوری ما را به کرم درمان ده حزین لاهیجی

آمد ز طرف کویت، صبح ازل نسیمی بوی تو را گرفتیم، ما و بهار هر دو حزین لاهیجی

باشد نخست مشکلم این کز فراق تو طاقت نمانده در دل بیمار اندکی حیرت ز خویش می‌بردم در وصال تو گر وارهم ز حسرت دیدار اندکی حزین لاهیجی

از حرف وداع، دیده جیحون شد و رفت هوش از سر سودازده مجنون شد و رفت تن شعله کشید و دود آهی برخاست دل خون شد و خون ز دیده بیرون شد و رفت ...

کو صبح نشاطی که دمی شاد برآرم؟ چون شمع سحر روزِ مرا شام رسیده مانده‌ است نشانی که ز من رنگ پریده‌ است خورشید حیاتم به لب بام رسیده حزین...