بساط سبزه و گل را نچیده برچیدند چگونه بلبل این بوستان بیاساید؟ حزین لاهیجی

مستان لقا چو ارجعی گوش کنند از هر چه جز او بود فراموش کنند مردانه وداع خرد و هوش کنند با شاهد جان، دست در آغوش کنند حزین لاهیجی

حیات خواجه دلمرده بین که روز و شبش به فکر عالم ناپایدار می‌گذرد حزین لاهیجی

ز شمع، شب نشود روز، قدر وقت بدان طلوع شعشعه آفتاب می‌باید معاشران به نشاط بهار، خنده زنید مجال نیست که گل ساغری بپیماید حزین لاهیجی

جز گوشه امن دل ارباب توکل هر جا که گرفتیم خبر، شور و شری بود حزین لاهیجی

خسروی‌ها به هوایت دل مسکینم کرد گنج بادآور من خاک سر کوی تو بود حزین لاهیجی

اگر دستم بود کوتاه اما همتی دارم که بر نقد دو عالم پشت‌پایی می‌توانم زد حزین لاهیجی

تمثال زشت و زیبا یک خامه می‌شناسد نقش کنشت و کعبه جز یک خدا ندارد حزین لاهیجی

کار سپند دل را انداختم به آتش جز عشق، مشکل ما مشکل‌گشا ندارد حزین لاهیجی

چرا به سجده اهریمنان به خاک نهی سری که در قدم دوست خاک خواهد بود؟ حزین لاهیجی