سر مگر در ره تیغ تو بیفتد چون گوی ورنه از گردنم این دین ادا نتوان کرد حزین لاهیجی

آن ماهی‌ام که از تف عشق تو سینه‌ام دریای آتش است و کبابم نمی‌کند حزین لاهیجی

در معرکه عشق تو، پا پس نگذارم مشتاق شهادت غم سر هیچ ندارد حزین لاهیجی

راز مستان تو از پرده نیفتد بیرون لب چو پیمانه پر، کی به صدا بگشایند؟ حزین لاهیجی

با آبله نگذارد یک عقده نگشوده در راه وفا کمتر از خار نباید شد حزین لاهیجی

از عجز و تن‌آسایی از دوش کسی باری برداشت چو نتوانی خود بار نباید شد حزین لاهیجی

کسی به سرمه تقلید خیره چشم مباد بصیرتی چو نباشد بصر چه خواهد کرد؟ حزین لاهیجی

در دهر، به مستعار آلوده مگرد هرگز به دی و بهار، آلوده مگرد تن در رَهِ تو مشت غباری‌ست «حزین» زنهار، به این غبارآلوده مگرد حزین لاهیجی

بر تیره شب من که دل و جان گرید چون شمع لبم خندد و مژگان گرید بالین مرا منّت غمخواری نیست بر غربت من شام غریبان گرید حزین لاهیجی

چو نی جز باد نبود در شکنج آستین من نفس بیهوده صرف نغمه‌های بی‌نوایی شد حزین لاهیجی