«حزین»، از کران تا کران حرف عشق است نه آغاز دارد، نه انجام دارد حزین لاهیجی

بقایی نیست چون گل، نوبهار شادکامی را چو عمر سست‌پیمان دشمن کم فرصتی دارد حزین لاهیجی

سحر می‌خواند بلبل در گلستان از کتاب گل که علم عاشقی حاجت به استادی نمی‌دارد حزین لاهیجی

جمع نسازی دل از ترحم دوران دوستی دشمن اعتبار ندارد حزین لاهیجی

عبث بر دوش آزادی کشیدم رخت هستی را ندانستم که بار زندگانی منتی دارد حزین لاهیجی

گر به مثل سنگ طور آینه گردد طاقت آن حسن بی‌مثال ندارد حزین لاهیجی

دم غنیمت شمر و جام صبوحی مگذار طاعت پیر خرابات قضا نتوان کرد حزین لاهیجی

سیل حوادث مرا نمی‌برد از جا کوه گران‌سنگ، انتقال ندارد حزین لاهیجی

خفته بودم به سرم دولت بیدار رسید لله الْحَمْد مرا دیده به دیدار رسید یار پنهانی ما چشم جهان روشن ساخت ماه کنعانی ما بر سر بازار رسید حزین...

رو از هوس بتاب که مردان راه عشق محراب طاعت از دل بی‌آرزو کنند حزین لاهیجی