سودای کریمان همه سود است که نیسان گوهر عوض قطره ز دریا بستاند حزین لاهیجی

رفعت‌طلبان را نرسد دست به جایی تا پا به سر دولت دنیا نگذارند حزین لاهیجی

یک قرص بیش در کف چرخ لئیم نیست گر صبح می‌نهد به میان، شام می‌برد حزین لاهیجی

با مهر و ذرّه پرتو فیض ازل یکی‌ست هر کس به قدر همت خود کام می‌برد حزین لاهیجی

غفلت زده‌ام، خاطر آگاهم ده افسرده دلم، آهِ سحرگاهم ده عمری‌ست که رو از دو جهان تافته‌ام ای قبله مقبلان، به خود راهم ده حزین لاهیجی

چو موج قافله عمر را درنگی نیست کسی چگونه درین کاروان بیاساید؟ حزین لاهیجی

ای دستخوش هزار سودا هشدار ای غافل از اندیشه عقبا هشدار آسوده نشسته‌ای که جانی داری تیغ اجل است در تقاضا، هشدار حزین لاهیجی

گر جلوه دوست می‌کند عاشق سیر دل، خواه به کعبه رو کند، خواه به دیر آشفته یار را چه سودای خود است؟ مستغرق دوست را چه کار است به غیر؟ حزین...

جانا چه بود که خاطری شاد کنی وز لطف، دل خرابی آباد کنی مرگی نبود غیر فراموشی تو در خاک شوم زنده، گرم یاد کنی حزین لاهیجی

با شعله آه، چشم گریان چه کند؟ با آتش برق، آب باران چه کند؟ هستند ز فیض، اهل صورت محروم با غنچه تصویر، بهاران چه کند؟ حزین لاهیجی