هر چه از دوست رسد ناخوش و خوش، خوش باشد شربت وصل ازو، تلخی هجران هم ازوست حزین لاهیجی

ترک دو جهان گوی، اگر مرد فنایی سامان سبکباری این راه، ضرور است حزین لاهیجی

شوریده دلم باز گرفتار جنون شد زنجیر بیارید که دیوانه اسیر است حزین لاهیجی

مرغی نفتد بی‌طمع دانه به دامی عنقای دل ماست که بی‌دانه اسیر است حزین لاهیجی

نمی‌آساید از گلگشت جنّت خاطر عاشق بهشت نقد، روزی باد ما را از سر کویت حزین لاهیجی

جز مرگ که شیرینی جان خاک ره اوست هر آب چشیدیم در این بادیه شور است حزین لاهیجی

آن ملک که در زیر نگین داشت سلیمان در حلقه صاحب‌نظران دیده مور است حزین لاهیجی

کافر نکشد ز آتش سوزنده دوزخ جوری که دل از هجر ستمکار کشیده‌ است حزین لاهیجی

باری به گران‌سنگی عشق تو ندیدم عمری‌ست که دوش دلم این بار کشیده‌ است حزین لاهیجی

ای گل تو به بویی دل خود شاد مکن با رنگ پریده جلوه بنیاد مکن بلبل، تو هم افسانه فروشی بگذار کار دل ماست عشق، فریاد مکن حزین لاهیجی