در کوی او کشیدیم، چون کوه پا به دامن گر تیغ بارد اینجا، ما و سر اطاعت حزین لاهیجی

در دامن عزلت بشکن پای طلب را غربال‌صفت عرصه گیتی همه چاه است حزین لاهیجی

بحر، بحر است و موج در تکرار ذرّه بسیار و آفتاب یکی‌ست حزین لاهیجی

آشوب محشری‌ست، دلش نام کرده‌ام این قطره‌ای که شورش دریا گرفته است حزین لاهیجی

کی می‌شود به دوران، مه در محاق ماند محروم کی گذارند، از پرتو عنایت؟ حزین لاهیجی

هر چه از دوست رسد ناخوش و خوش، خوش باشد شربت وصل ازو، تلخی هجران هم ازوست بهتر آن است که سازم به پریشانی دل سر آن زلف بنازم که جهان در هم...

ای دولت از این عرصه که ماییم کران گیر از ما سر پا خورده، به هر جا سر و تاج است حزین لاهیجی

بیماری عشق است، چه آید ز مسیحا؟ بی‌فایده جان می‌کنم و مرگ علاج است حزین لاهیجی

یک ره، گذر به خاک‌نشینان نمی‌کنی عمرم چو نقش پا به راه انتظار رفت حزین لاهیجی

چون آینه، کز جلوه دیدار شود گم ما را به تماشای تو پیدا نتوان گفت حزین لاهیجی