دل چون به تمنای تو، آسوده نشیند کوه از غم عشقت، پر کاهی شد و برخاست حزین لاهیجی

گرچه ما سبزه خوابیده این گلزاریم سر ما در قدم سرو سرافرازی هست حزین لاهیجی

یک گام به فرق تن خاکی کن و برخیز از کوی تو، تا کعبه مقصود، دو گام است حزین لاهیجی

حاجت رود از خویش به درگاه کریمان از طبع لئیم است، تقاضایی اگر هست حزین لاهیجی

در گور بدن، چند کنی خاک‌نشینی؟ از خویش برآ، همت والایی اگر هست حزین لاهیجی

از عالم حیرت نرود آینه بیرون محو تو بود دیده بینایی اگر هست باشد به کف آوردن دامان خیالت در خلوت اندیشه، تمنّایی اگر هست حزین لاهیجی

عالم تمام از رخ جانانه روشن است از یک چراغ، کعبه و بتخانه روشن است چون آفتاب، نور «می» آفاق را گرفت گر کور نیستی ره میخانه روشن است حزین...

محبتم به دلت کرده گوییا اثری ز التفات نهان تو، این چنین پیداست حزین لاهیجی

کوته شمرم مدّ حیات ابدی را زلف سیه یار و شب تار بلند است حزین لاهیجی

یک رشته که بی‌گوهر ذکر تو بود، نیست تسبیح تو، از سبحه و زنّار بلند است حزین لاهیجی