اندیشه‌ای از حشر نداریم که سهل است با آتش هجران تو گرمای قیامت حزین لاهیجی

زآب حیوان غمت، زنده جاوید شدیم کمترین معجزه عشق تو احیای دل است حزین لاهیجی

قطره اشک مرا ای گل تر خوار مبین این گرانمایه گهر، زاده دریای دل است حزین لاهیجی

نخلی شد و بارش همه پیکان بلا گشت هر تخم، که ناز تو به باغ دل ما ریخت حزین لاهیجی

شمع‌سان با تو شبم رفت و تمنا مانده ا‌ست همه تن صرف نظر گشت و تماشا مانده ا‌ست حزین لاهیجی

دل چو با خویش نباشد، چه گلستان، چه قفس بوستان پیش من و کنج غم‌آباد یکی‌ست حزین لاهیجی

عنقا نگرفته‌ است چو من گوشه عزلت در وادی آوارگی‌ام، نام و نشان نیست حزین لاهیجی

دل گواه است که در پرده دلارایی هست هستی قطره دلیل است که دریایی هست حزین لاهیجی

از خود جدا نشسته و آسوده خاطرم کاری مرا به شور و شر روزگار نیست حزین لاهیجی

شیرازه اوراق دو عالم بود از عشق پشت دو جهان است به دیوار محبت حزین لاهیجی