شهری تمام طالب سودای یوسف‌اند ما هم بیا به عزم تماشا برون رویم حزین لاهیجی

دوران به نشاط و غم صلایی زد و رفت بلبل ز سر شاخ، نوایی زد و رفت گل نیز شکرخند به جایی زد و رفت آمد رگ ابر، های‌هایی زد و رفت حزین لاهیجی

یا رب چه شود گر کرمت یار افتد؟ لطفت به شکستگان پرستار افتد غمخوارگیِ خلق جهان را دیدم مگذار که با غیر توام کار افتد حزین لاهیجی

ای سینه بنال، ناله کار من و توست ای ناله ببال، روزگار من و توست ای دل برخیز تا ز دنیا برویم دهری‌ست که زندگیش عار من و توست حزین لاهیجی

اندوه جهان و شادمانی همه هیچ سرمایه روزگار فانی همه هیچ یاد این سخن از تجربه‌کاران دارم غیر از غم یارِ جاودانی همه هیچ حزین لاهیجی

هر چند که حسن و عشق، مستور به است آیات نیاز و ناز، مشهور به است هر سینه که داغ نیست، خشت لحد است زان لب که ننالید، لب گور به است حزین...

ای روزگار، عیش و غمت را اثر یکی‌ست چون شمع، تن به ماتم و سور تو سوختیم حزین لاهیجی

وقت است اگر به جلوه شبم را سحر کنی عمری، چراغ دیده، به طور تو سوختیم حزین لاهیجی

در بزم عیش دور به ما دیر می‌رسد یکسال در میانه چو گل جام می‌کشم حزین لاهیجی

چون حلقه، چند در پس در می‌توان نشست؟ درهای بسته باز، به آه سحر کنیم حزین لاهیجی