پرواز بلندی‌ست پر همت ما را گردون به ته بال و پر خویش گرفتیم حزین لاهیجی

هرگز نگرفته ا‌ست رگ ابر ز دریا این بهره که از چشم تر خویش گرفتیم حزین لاهیجی

چون شبنم افتاده به خورشید رسیدیم از همّت خود قافله‌‌سالار گرفتیم حزین لاهیجی

سر را ننماییم دریغ از ره دشمن گر شمع شویم از گذر باد نگردیم حزین لاهیجی

در بساط من دل‌داده دیدارپرست دیده‌ای بود که بر روی تو حیران کردم حزین لاهیجی

«حزین»، افتادگی‌ها پایه معراج رفعت شد شدم تا خاک ره هر ذرّه را، خورشید گردیدم حزین لاهیجی

ذره در همتم آویخت، به خورشید رسید مور اگر رو به من آورد سلیمان کردم حزین لاهیجی

این خاکمال، قطره ما را سزا نبود ما را که گفته بود ز دریا برون رویم؟ حزین لاهیجی

بگشای زلف و طرّه سنبل به تاب کن در دامن نسیم صبا مشک ناب کن گر بگذرد تو را نفسی در هوای دوست ای دل ز عمر خویش همان را حساب کن حزین لاهیجی

نمی‌دانم که تعلیم از کدام آتش نفس دارد به هر فنّی که خواهی عشق استاد است می‌دانم حزین لاهیجی