دایره آسمان، زاویه خاکدان تنگ‌تر از نقطه‌ای‌ست در بر پهنای عشق حزین لاهیجی

مفتون نتوان بود به نیرنگ بهاران ای شاخ گل، آماده پرواز خزان باش حزین لاهیجی

سینه‌اش روز جزا لطمه‌خور دست رد است هر که از داغ مزیّن نکند محضر خویش حزین لاهیجی

برگ سمن حجاب ز شبنم نمی‌کند ای گل، به پاک‌دیدگی ما گواست دل حزین لاهیجی

حیات یک دمه هم صرف پوچ شد چو حباب کسی مباد ز عمر سبک رکاب خجل حزین لاهیجی

چو آن شمعی که سازد پرتو خورشید ناچیزش فروغ مهر تابان محو گردد در شرار دل حزین لاهیجی

در عشق به بی‌طاقتیم خرده نگیری از دست غمت جامه جان کرده قبا گل حزین لاهیجی

دل را نکنم عرضه به هر بی سر و پایی این آینه را در نظر یار برآرم حزین لاهیجی

آگه نه‌ای اگر تو ز حال درون من دل را بگو، ز چاک گریبان برآورم چون سر کنم فسانه شب‌های هجر را آه از نهاد مرغ سحرخوان برآورم حزین لاهیجی

کام دل ما بسته به کام دل یار است آزرده‌دل از ناوک بیداد نگردیم حزین لاهیجی