بارد اگر از آسمان برق بلا به راه تو پا نکشم، که شد یکی آتش و آب بر سرم حزین لاهیجی

آموخته داغ توام بس که چو لاله آتشکده بر دوش، به باغ ارم آیم حزین لاهیجی

روضه خلد خدایا به نکوکاران ده دولت وصل، جزای دل مشتاقان ده تو که از مهر طبیب دل رنجورانی درد مهجوری ما را به کرم درمان ده حزین لاهیجی

شعر آمد ز طرف کویت، صبح ازل نسیمی بوی تو را گرفتیم، ما و بهار هر دو حزین لاهیجی

کو صبح نشاطی که دمی شاد برآرم؟ چون شمع سحر روزِ مرا شام رسیده مانده‌ است نشانی که ز من رنگ پریده‌ است خورشید حیاتم به لب بام رسیده حزین...

تو که از مهر طبیب دل رنجورانی درد مهجوری ما را به کرم درمان ده حزین لاهیجی

کلید فتح مطلب‌ها لب خاموش می‌باشد در اقبال بگشاید، اگر قفل زبان‌بندی حزین لاهیجی

تا ریشه هست در آب، بیم از خزان نباشد در اشک، نخل آهم، نشو و نما گرفته حزین لاهیجی

نتوان به سر رسانید بی‌عشق زندگی را از یاد قامت او، پیری عصا گرفته حزین لاهیجی

حجاب از راه برخیزد، نقاب آن ماه بگشاید اگر یک دم در دل را، به روی این و آن بندی حزین لاهیجی