خزان چه می‌برد از نوبهار رنگینم؟ گل همیشه بهار است، داغ دیرینم فتاده است به بی‌نسبتان مدار مرا فلک چو مصرع برجسته، کرده تضمینم حزین لاهیجی

بیهوده نگشتم به سراپای دو عالم منظور تو بودی ز تماشای دو عالم خم کردن سر، بهر طمع، طاعت بت بود یک سجده نکردم به تمنّای دو عالم حزین لاهیجی

زد نقش سخن سکّه جاوید به نامم از صفحه دل‌ها نشود محو، کلامم نوری‌ست عیان،‌ در نظر حرف‌شناسان هر مردمک نقطه خورشید، غلامم حزین لاهیجی

صفای وقت، ز دل‌های بی‌غبار بجو طراوت از نفس پاک نوبهار بجو حزین لاهیجی

چو سایه در قدم سرو خوش‌خرام توام ز خویش و از همه آزاده‌ام، غلام توام ز داغ عشق، کشیدم پیاله چون خورشید غم خمار ندارم، که مست جام توام ...

ای تهیدست، به امّید و امل غرّه مشو مزرعی را که نکشتی، نتوان کرد درو حزین لاهیجی

عریان ز صافی طینتی، از پرده نیرنگ شو چون آب در باغ جهان، با خار و گل همرنگ شو بشکن به دل تا می‌توان، نیش زبان دشمنان با این سبک‌مغزان که...

سبکباری نه آزادی‌ست در کیش جوانمردان توانی بار اگر از خاطری برداشت، آزادی حزین لاهیجی

مکن ای بلبل آزرده‌دل، از خار گله گله از هر چه نمایی، بود از یار گله حزین لاهیجی

صبح جوانی ما، بگذشت و شام پیری‌ست از کف شراب رفته، در سر خمار مانده چون شمع آتشین دل، خود را چرا نسوزم؟ ایّام عیش رفته، شب‌های تار مانده...