به مردی توانی گرفتن جهان ولی مرگ می‌گیردت ناگهان حزین لاهیجی

میازار تا می‌توانی کسی که پرزورتر از تو دیدم بسی حزین لاهیجی

گشاید در رحمت کردگار گناهت بیامرزد آمرزگار کند آشتی با تو، مشکل‌گشای تو چون صلح کردی به خلق خدای حزین لاهیجی

نبینی که چون دانه افتد به خاک بکوشند مهر و مَه تابناک کز افتادگی سرفرازش کنند به صد ناز، با برگ و سازش کنند حزین لاهیجی

ز خودبینی، ابلیس مردود شد کف خاک افتاده مسجود شد حزین لاهیجی

ز مسکینی‌ام روی در خاک رفت غبار گناهم بر افلاک رفت تو یک نوبت ای ابر رحمت ببار که در پیش باران نپاید غبار حزین لاهیجی

فزونی چو خواهی کم خویش گیر ره این است، اگر سالکی پیش گیر حزین لاهیجی

مجاهد اگر نفس امّاره کُشت کلید در فتح دارد به مشت حزین لاهیجی

به پیش دم ناصحان خاک باش پذیرای حق از دل پاک باش حزین لاهیجی

برد گوی مهر، آن فروزنده‌بخت که با دوست نرم است و با خصم سخت حزین لاهیجی