به روشن‌روانی برآور دمی که یک مرد دانا به از عالمی حزین لاهیجی

رود مرد و ماند به جا نام نیک خُنک آن‌که جوید سرانجام نیک حزین لاهیجی

قوی ‌دار دل را و همت بلند به همّت توان گشت فیروزمند حزین لاهیجی

مغز حرف، اینکه غیر او عدم است با وجودش بگو دگر چه کم است؟ حزین لاهیجی

به تولّای او دلم شاد است خانه اعتقاد[م] آباد است هرگزم عهد بسته وا نشود دستم از دامنش جدا نشود حزین لاهیجی

اوضاع زمانه لایق دیدن نیست وضعی خوش‌تر ز چشم پوشیدن نیست دانی ز چه پا کشیده‌ام در دامان؟ دنیا تنگ است، جای جنبیدن نیست حزین لاهیجی

کار بینا و کور یکسان نیست گوش را، کار چشم شایان نیست گوش دل، گوش تیزهوشان است گوش حس، از درازگوشان است حزین لاهیجی

هر چند سپهر فکرم اختربار است بر دوش زبان، سخنوری سربار است از خامه تیره‌بخت خود ممنونم این ابر سیاهی‌ست که گوهربار است حزین لاهیجی

آلوده کام دل مشو، کام آن است هرگز طمع دانه مکن، دام آن است در دایره فلک چه سرگردانی؟ آغاز تو هر چه بود، انجام آن است حزین لاهیجی

ای شاخ امید، برگ و بار تو کجاست؟ فصل تو کدام و نوبهار تو کجاست؟ چون موج، تپیدنم به جایی نرسید ای بحر محیط غم، کنار تو کجاست؟ حزین لاهیجی