چو خود برداشتی اوّل ز خاکم دمیدی در گریبان، روح پاکم به راز خود امانت‌دار کردی دلم را مخزن اسرار کردی حزین لاهیجی

به معنی محرمان، افشانده‌اند از لفظ دامان را سخن چون ساحل است و بحر بی‌پایان بود معنی ز معنی، لفظ می‌سازد مسخّر ملک دل‌ها را سلیمان سخن را...

بردار سری ز خواب غفلت بگذار ز کف شراب غفلت حزین لاهیجی

تراوش‌های فیضت را کران نیست شمار نعمتت حدِّ زبان نیست حزین لاهیجی

عبث دام در راه عنقا مکش زیاد، از گلیم خودت پا مکش حزین لاهیجی

دم را به شمردگی برآور عمر تو دمی‌ست، خوش سرآور حزین لاهیجی

بنشین و به اشک عذرخواهی از چهره جان بِشُو سیاهی حزین لاهیجی

به نطق،‌ آدمی زاده انسان بود حریف زبان‌بسته، حیوان بود حزین لاهیجی

پی مصطفی گیر، اگر می‌روی رَهِ راست این است اگر بگروی حزین لاهیجی

به نیرنگ گیتی چه دلبستگی‌ست؟ به این مهربانی بباید گریست حزین لاهیجی