ماییم که بی هیچ غمی دم نزنیم یک دم به مراد خویش بی غم نزنیم صدبار شبی بود که صد خار فراق بر دیده زنیم و دیده بر هم نزنیم

گر موی تو را مشک خطا می گویم در تاب مرو که من خطا می گویم بالای تو گر به سرو گفتم به مرنج زیرا که حدیث ناروا می گویم

تا من صفت عارض او می گویم الحق سخن از او چه نکو می گویم دل مایل دوست گشت و من مایل او زآن هر چه دلم گفت بگو می گویم

از خاک جهان به زرق رستن نتوان بر رهگذر سیل نشستن نتوان از مکر جهان حذر که از وی زادی با مادر خود نکا بستن نتوان

بلبل بنشست باز بر منبر گل بگشاد ز هم ورق ورق دفتر گل بر گل ز رخت آیت خوبی می خواند جان می پرورد از رخ جان پرور گل

بشکفت شکوفه باز چون خرمن گل سبزه بکشید حلّه در دامن گل در تاک نگر که با سر افرازی خویش کرده است به ناز دست در گردن گل

تیسیر ز فَسر سخنت یافت نظام کشّاف مکمّلی و حاوی کلام هر نکته که در وقایه دین کافی ست در سلک معانی بیان تو تمام

بدخواه تو صد بلا کشیده چو قلم با اشک روان بسر دویده چو قلم از دست تو تیغ تیز بر سر خورده سر داده ز دست و پا بریده چو قلم

هر چند که یار پارسا باشد گرگ از بره همان به که جدا باشد گرگ بیرون مهل از خانه زن ار خلق ولیست خر بسته به ار چه آشنا باشد گرگ

در مانده به چنگ شیر و دندان پلنگ در سینه اژدها و در کام نهنگ سر کوفته و مغر برآورد به سنگ به زان که بود سلیطه ای با تو به جنگ