نور تو که در سینه نهان بد چو هلال از شعشعه بدر برآمد به کمال اکنون که عروس سخنت یافت جمال المنة لله تبارک و تعال

آنها که ببسته اند چون رشته طبل بر جعبه میوه های گوناگون حبل در روضه چو الوان فواکه بینند قالوا هذا الّذی رزقنا مِن قبل

بیداری شبهای من از اختر پرس حال دل پر خون ز لب ساغر پرس بی زر ز لب دوست به کامی نرسند ای دوست بیا و از من بی زر پرس

ماییم و هزار گونه خودکامی خویش مستوجب آتشیم از خامی خویش ای شاه رسل مرا فرو نگذاری در روز جزا به حق هم نامی خویش

بنشست به ناز سرو در دامن باغ لاله ز کرشمه برداشت ایاغ تا خرم و خوش بود شبستان چمن در پای درخت لاله بر گرد چراغ

سرو آمد و بنشست به رعنایی باغ لاله ز دگر طرف به لالایی باغ بخرام به باغ تا که خوبان چمن دیگر نزنند لافِ زیبایی باغ

ای ماه گرفته روی آن ماه دریغ آن ماه بود برنج ای ماه دریغ گر آه و دریغ گفتنم سود بُدی صد بار بگفتی که صد آه دریغ

با نغمه داوود کمانچه نزنید زر وزن کنید و بر کپانچه نزنید گفتم به جواب تو درآیم لیکن شرطیست که بر کوه طپانچه نزنید

ای دست نشان قلمت لؤلؤ تر منشی فلک عبارتت را چاکر بر بام فلک ز ماه می سازند از بهر قلمدان تو ما شوره زر

ای دست امید ما به لطف تو دراز بنواز مرا به لطف ای بنده نواز هرچند تو بی نیازی از ما ما هم بر خاک در تو روی بر خاک نیاز