چه خوشست من بمیرم به ره ولای مهدی سر و جان بها ندارد که کنم فدای مهدی همه نقد هستی خود بدهم به صاحب جان که یکی دقیقه بینم رخ دلگشای مهدی

یک عمر دویدیم و به کویَت نرسیدیم دل از تو شکستیم؛ ولی دل نبریدیم روی تو گل انداخت ز شرمِ گنهِ ما ما از گل روی تو خجالت نکشیدیم

چه کنم چه چاره سازم که دل رمیده من نکند هوای دیگر به جز از هوای مهدی من دلشکسته هر دم به امید در نشستم که مگر عیان ببینم رخ دلشگای مهدی

رسیده جان به لب از انتظار طولانی تسلی دل امت، خدا کند که بیایى به شیعیان تو دنیا شده است همچو جهنم شمیم روضه‌ی جنّت، خدا کند که بیایى

نشسته ام سر ره تا که یار باز آید خزان شدم که دوباره بهار باز آید ستاره های شب تیرگی نوید آرند که ماه مردم چشم انتظار باز آید

در دل خود کشیده ام نقش جمال یار را پیشه خود نموده ام حالت انتظار را ریخته دام و دانه شه از خط و خال خویشتن صید نموده مرغ دل برده از او قرار...

در فراقت روز و شب از دیده گریانم هنوز پیر شد روح جوان از درد بیمارم هنوز کاش می شد گویمت ای مامن و ماوای من تا سحر بهر وصالت چشم در راهم هنوز

نشسته‌اند گروهی به آرزوی نگاهی سحاب جود و کرامت، خدا کند که بیایى تو اصل صوم و صلاتی، تو مایه‌ی برکاتی تویی خلاصه‌ی خلقت، خدا کند که بیایى

نسیم صبح سعادت، خدا کند که بیایى رسیده شب به نهایت، خدا کند که بیایى جهان ز دود ستم شد سیاه در بر چشمم فروغ صبح سعادت، خدا کند که بیایى

کاش شام غم او را سحری می آمد ز سفر کرده ام اکنون خبری می آمد کاش ز آن یوسف گم گشته به ما بی خبران الله الله خبر تازه تری می آمد