تا دل نمی‌برم زکسی، دل نمی‌دهم صیاد من نخست گرفتار من شود

اگر از همسفران پیشتر افتم چه شود پیش ازین قافله همچون خبر افتم چه شود

عمرها رفت که چون زلف پریشان توام زیر پای تو شبی گر به سر افتم چه شود

بر گشاد دل من دست ندارد تدبیر به دریدن مگر این نامه ز هم باز شود

طی شد ایام برومندی ما در سختی همچو آن دانه که در زیر قدم سبز شود

گل بی خار درین غمکده کم سبز شود دست در گردن هم، شادی و غم سبز شود

سیل دریا دیده هرگز بر نمی‌گردد به جوی نیست ممکن هر که مجنون شد دگر عاقل شود

بیستون را جان شیرین کرد در تن کوهکن عشق اگر بر سنگ اندازد نظر، آدم شود

دریا شود ز گریهٔ رحمت، کنار من از چشم هر که قطرهٔ اشکی روان شود

هر نسیمی می‌تواندخضر راه او شدن هر که چون برگ خزان آماده رفتن شود