از زاهدان خشک مجو پیچ و تاب عشق ابروی قبله را خبری از اشاره نیست

در موج پریشانی ما فاصله‌ای نیست امروز به جمعیت ما سلسله‌ای نیست

عدم ز قرب جوار وجود زندان است وگرنه کیست که از زندگی پشیمان نیست

نه همین موج ز آمد شد خود بی خبرست هیچ کس را خبر از آمدن و رفتن نیست

دل نازک به نگاه کجی آزرده شود خار در دیده چو افتاد، کم از سوزن نیست

به که در غربت بود پایم به زندان ای پدر یک قدم بی چاه در صحرای کنعان تو نیست

ای نسیم پیرهن بر گرد از کنعان به مصر شعله شوق مرا حاجت به دامان تو نیست

گر محتسب شکست خم می فروش را دست دعای باده پرستان شکسته نیست

اشک من و رقیب به یک رشته می‌کشد صد حیف، چشم شوخ تو گوهرشناس نیست

هیچ باری از سبو بر دوش اهل هوش نیست هر که از دل بار بردارد، گران بر دوش نیست