اسمی گره گشا تر از اسم جواد نیست پایان هرچه خواستم از او "نداد" نیست بین تمام صحن و سراها طلوع صبح جایی به باصفایی باب المراد نیست شهادت...

وقتش رسیده است که عرض ادب کنیم وقتش رسیده حال بکایی طلب کنیم وقت عزا و گریه و اندوه و ماتم است امشب عزای اشرف اولاد آدم است شهادت امام جواد...

مصیبت دو جوان اهل بیت را سوزاند یکی غم تو و دیگر علیِ اکبرتان عطش نصیب تو شد جای شکر آن باقیست که خنجری نشد آقا نصیب حنجرتان شهادت امام جواد...

تو جنس غربتت از جنس غربت حسن است میان خانه و غربت؟ امان ز همسرتان عجیب بود که یک زهر دو هدف را سوخت نخست جسم تو و بعد قلب مادرتان شهادت امام...

میان هلهله سینه مجال آه نداشت برای گریه شریکی نبود و چاه نداشت درست مثل فدک پاره پاره شد جگرش شبیه مادر خود حال رو به راه نداشت شهادت امام...

بغداد شد مدینه و مردی که باز هم در خانه اش ز کینۀ همخانه داد جان جعده است ام فضل و تو هم مجتبی ولی آن پست تر از این و تو مظلوم تر از آن شهادت...

ای حجره ات غریب ترین جای این جهان در قتلگاهت.... آه... کسی نیست روضه خوان جز مادری جوان که ز جان آه می کشد هنگام دست و پا زدنت با قدی کمان ...

در مقاماتت از اسماعیل هم بالاتری تشنه ای اما نداری غیر اشکت زمزمی خط به خط روضه ها در بیت بیت نوحه ها گشتم و بالاتر از داغت ندیدم ماتمی شهادت...

شرار زهر لبت را چقدر خشکانده! به حجره روضه ی عطشان کربلا داری تنت رها شده است پشت بام خانه، بناست سه روز روضه ی ارباب را به پا داری شهادت...

اگر که زهر زمینت زده است، می دانم به سینه مثل حسن داغ کوچه را داری صدای هلهله و رقص و پایکوبی ها نمی گذاشت بگویی به دل چه ها داری شهادت امام...