لبش ز سوز عطش گرچه بود خشکیده ولی نخورد دگر چوب بر لب و دهنش هزار شکر که خواهر نداشت تا بیند میان حجره در بسته دست و پا زدنش شهادت امام جواد...

باشد غریب و مانده او دور ازدیار خویش ابن الرضا را داده زهری بی وفا همسر قلبش زدست حاکم جائر پر از خون بود گردید با زهر جفا زخمی و خونین تر ...

اندر میان کوچه ها از کیست این پیکر افتاده بی غسل وکفن همچون شه بی سر دلها بسوزد از برایش بس جوان باشد هست این جوان بر شیعیان یادآور اکبر ...

امشب دلِ تنگِ آسمان می گرید پیوسته چو شمعِ نگران می گرید بوی جگرِ سوخته ات می آید از داغِ جوانی ات جهان می گرید شهادت امام جواد علیه السلام...

غربت خانه ی تو غم به دلم افزون کرد خاک عالم حسن ثانی حیدر شده ای پدرت نیست به بالین تو اما ای وای تو جوان مرده مثال علی اکبر شده ای شهادت...

صورتت گشته کبود و نفست می گیرد پسر هشتم زهرا تو چو مادر شده ای دم آخر شده و چشم به در می دوزی بی گمان منقلب از ضربه ی آن در شده ای شهادت...

وسط حجره ی در بسته چه بی پر شده ای کشته ی زهر جفای دل همسر شده ای ناله ی العطشت گوش جهان را کر کرد یا حسین گفتی و یاد شه بی سر شده ای شهادت...

چشم عالم شده خون در غم جانکاه نبی داغ پرپر شدنت شاه و گدارا سوزاند کاظمین ات شده در داغ شهادت سوزان رفتنت حنجره ی هر چه صدا را سوزاند شهادت...

از غمت قلب رضا  درد گرفت و رنجید آه جان سوز پدر آل عبا را سوزاند آسمان غم زده شد ماه به فریاد آمد این چه دردی است زمین، بعد هوا را سوزاند ...

داغ سنگین نگاهت دل ما را سوزاند جگر سوخته ات عرش خدارا سوزاند توجوان بودی و با دست شیاطین زهری ... به دلت نیش زد و ارض و سما را سوزاند شهادت...