مرا تو اى مه تابان ، همیشه هستى و جانى مرا تو اى گلِ بُستان ، همیشه روح جنانى مرا تو اى ثمرِ جان ، امید هردو جهانى گرم تو دوست نباشى ، بهشت...

اى گل زیبا همه عالم ز تو زیباستى سرو رعنائى ز تو هر سرو قد رعناستى گویم اى صاحب کرم هستى به ما صاحب نعم از خدا باشد عطا از تو به ما پیداستى

شها بسوى تو را بُوَد ، دو چشم شفاعت نبوده جز بسوى حضرتت ، امید کرامت اگرنظر ننمائى مرا کجاست پناهى مرا تو اى شه خوبان ، همیشه روح روانى

ما را ز تیر طعنه اغیار وارهان مردیم ز انتظـار رخت، منجیا بیا کشتی دین فتاده به گرداب اضطراب نوح نجـات خلق، توئی ناخدا بیا

دیدار تست مقصد عشاق دلپریش روشنگر غـروب همه ماسوا بیا ظلم و ستم به عرصه عالم ز حد گذشت بنیان گذار کاخ عدالت بیا بیا

چشم جهان ز دوری روی تو شد سپید ای یادگار سلسله انبیا بیا تا کی بـه پشت پرده غیبت نهان شوی ای پور عسکری،‌ خلف مرتضی بیا

اى ماه من که غیب ز انظار مردمى آیا شود وصال جمالت نصیب من کردى یکى تجلّى و گشتى دلم کباب گشتم مریض هجر بیا اى طبیب من

شکر خداى است طوطى نطقم که مُلهم است کاندر نواى وصل شَهَنشاه اعظم است حمد آن قدیم راست که در عرصه وجود حادث نمود پرتو نورش که دائم است

بلبل طبعم به وصل روى گل حضرت مهدى ولى اللّه کلّ همچو بلبل چون خزان آید به پیش سر همى برده به زیر بال خویش

ای مظهر خدای جهان، مقتدا بیا ای ختم هشت و چار ولی خدا بیا خلق جهان نشسته به راه تو منتظر شد تار، ز انتظار رخت دیده ها بیا