زهد با نیّت پاک است نه با جامه پاک ای بس آلوده که پاکیزه ردایی دارد پروین اعتصامی

در خود آن به که نیک‌تر نگری اول آن به که عیب خود گویی پروین اعتصامی

چه آشیان شما و چه بام کوته ما همین بس است که یک روز هر دو ویرانند پروین اعتصامی

در این صحیفه چنان رمزها نوشت قضا که هر چه بیش بدانند باز نادانند پروین اعتصامی

دامن مادر، نخست آموزگار کودک است طفل دانشور کجا پرورده نادان‌مادری پروین اعتصامی

غنچه‌ای زین شاخه، ما را زیب دست و دامن است همتی ای خواهران تا فرصت کوشیدن است پروین اعتصامی

در این سفینه، کسانی که ناخدا شده‌اند تمام عمر گرفتار موج و توفانند پروین اعتصامی

نزد گرگ اجل چه برّه، چه گرگ پیش حکم قضا، چه خاک و، چه باد پروین اعتصامی

پتک ایام نرم سازَدِمان من اگر آهنم، تو گر پولاد چون سپید و سیه تبه‌شدنی است چه تفاوت میان اصل و نژاد؟ پروین اعتصامی

رهروی را که دیو راهنماست اندر انبان چه توشه ماند و زاد پروین اعتصامی