بی رنج زین پیاله کسی می نمی‌خورد بی دود زین تنور به کس نان نمی‌دهند تیمار کار خویش تو خود خور که دیگران هرگز برای جرم تو تاوان نمی‌دهند...

چند دعوی کنی به کار گِرای هیچ‌گه نیست گفته چون کردار پروین اعتصامی

هر که در شوره‌زار کشت کند نبْوَد از کارِ خویش، برخوردار پروین اعتصامی

بکوش و دانشی آموز و پرتوی بفکن که فرصتی که تو را داده‌اند بی بدل است پروین اعتصامی

به از پرهیزگاری زیوری نیست چو اشک دردمندان گوهری نیست پروین اعتصامی

خیال کژ به کار کژ گواهی‌ست سیاهی هر کجا باشد سیاهی‌ست پروین اعتصامی

دل پاکیزه به کردار بد آلوده مکن تیرگی خواستن از نور گریزان شدن است طائری کز آشیان پرواز بهر آز کرد کیفرش فرجام بال و پر به خون آلودن است...

اندر آنجا که قضا حمله کند چاره تسلیم و ادب تمکین است پروین اعتصامی

به رهنمایی چشم این ره خطا رفتم گناه دیده من بود این خطاکاری پروین اعتصامی

سزای رنجبر گلشن امید بس است به دامن چمنی گلبنی نشانیدن پروین اعتصامی