پروین، چگونه جامه تواند برید و دوخت آن کس که نخ کرده به یک عمر سوزنی پروین اعتصامی

جهان یغماگر بس آب و رنگ است مرا هم چون تو وقت، ای دوست تنگ است پروین اعتصامی

این به دمی بسته است وان به غمی می‌رود هستی بد عهد بین، شادی بی‌اعتبار حزین لاهیجی

گلی خندید در باغی سحرگاه که کس را نیست چون من عمر کوتاه ز چهرم برد گرما رونق و تاب نکرده جلوه، رنگم شد چو مهتاب پروین اعتصامی

هر یکی را بود از احسان او چشم وجود گر گل و لعلستی و گر خار و گر خاراستی ما گدا، او پادشا، ما بنده، او فرمانروا رستخیز از ما گر انگیزد که...

هست هستی خیر محض و بخشش از جود محض نقص ما عاید به ما، این است [و] حق بی‌کاستی حزین لاهیجی

همسر دیرینه‌اند، دیده‌گشا و ببین خنده رنگین گل، گریه ابر بهار حزین لاهیجی

صحرایِ مغیلانِ هوس، طی شدنی نیست در دامن تجرید شکستیم قدم را حزین لاهیجی

هر که فانی شد ز خود، باقی به حق خواهد شدن گر توانی بگسلی از خویشتن، یکتاستی تا گرفتار خودی، در دوزخ نقد خودی از خودی گر فارغی، در جنّت المأواستی...

خواهش و رعنایی از ما بندگان زیبنده نیست آنچه آن سلطان زیبایان کند زیباستی حزین لاهیجی