خارش اگر کنی گل عزت به سر زند آن را که عشق، قیمت و مقدار بشکند حزین لاهیجی

سرورا، بنده نوازا، به تو شاد است دلم نگذاری که شوم در غم ایام اسیر از کرم‌های تو امّید رهایی دارم ورنه سخت است به من، خصمی ایّام شریر ...

راحت و رنج حیات گذران است چو موج نشود شادی و غم پای نفس را زنجیر حزین لاهیجی

نفس چه می‌پروری؟ فکر دل زار کن راست نیاید به هم، گرگ و غنم داشتن حزین لاهیجی

مرغ آمین ز آسمان آید چون تو کف در دعا برافرازی حزین لاهیجی

نفس فرومایه را، سیم نسازد غنی زر ننماید بدل، عنصر و ارکان او حزین لاهیجی

دلبسته به نیرنگ بهاران نتوان بود تا دیده کنی باز، در این باغ خزان است حزین لاهیجی

هر دل که زخمیِ صف مژگان یار شد چون شانه، محرم سر زلف سخن شود حزین لاهیجی

از این زندان ظلمانی برون آور سر، ‌ای غافل که انوار صفا در محفل روحانیان بینی حزین لاهیجی

هر کف خاک در این غمکده دامی دارد گر برون آمدم از چاه، به زندان رفتم حزین لاهیجی