دندان آز،(حرص) تیز به الوان رزق(روزی رنگارنگ) نیست ما را همین به خوردن خون دل است کار حزین لاهیجی

ننازی به مهر سپهر دو رنگ نبازی به این مهره کم‌عیار حزین لاهیجی

رعشه پیری‌ام گرفت و همان پنجه در پنجه حواس کنم حزین لاهیجی

اکنون که سیل عمر بود روی در نشیب موی چو قیر من شده از شیب،(پیری) جوی شیر حزین لاهیجی

سفر دور مرگ، نزدیک است فکر سامان آن دیار کنم حزین لاهیجی

در دلم، خون اگر فتد از جوش آتش از طور اقتباس کنم حزین لاهیجی

قدر هر سفله، از تو گشت علم ای سپهر خَم، این چه انصاف است حزین لاهیجی

خون در دلم از کاوش ایام نمانده‌ است این آبله را نیشتر خار مکیده‌ است من حمزه نِیَم در صف این عرصه خونخوار اما جگرم هند جگرخوار مکیده‌ است...

ممنون سپهرم که شکنج قفس او نگذاشت به دل حسرت بی‌بال و پری را حزین لاهیجی

نیروی موری نه و با شیرمردان در مصاف رتبه کاهی نه و در جلوه با سرو سهی حزین لاهیجی