ای مهر جانفروز برآ از نقاب ابر عالم گرفت تیرگی، از رخ نقاب کش حزین لاهیجی

ای دل لباس عاریتی از جهان مخواه بر دوش، بار منّت هفت آسمان مخواه حزین لاهیجی

آن کیست گردنش نبود زیر بار تو؟ ای پایه جلال تو بر دوش آسمان خود را ز جور چرخ کشم در پناه تو ای پیش آستان تو خم، پشت آسمان حزین لاهیجی

سر ز تیغ جفا نمی‌تابم هر چه خواهد کند، خدای من است حزین لاهیجی

دنبال جلوه‌های سراب جهان مرو دل پاس ‌دار و دیده حسرت‌فشان مخواه حزین لاهیجی

بی‌همدمان، ز روضه رضوان فرح مجوی بی‌روی دوستان طرب بوستان مخواه حزین لاهیجی

افزون مکوش و مصلحت کار خود ببین زین بیشتر ستم به دل و جان روا مدار حزین لاهیجی

بنگر به خسّت شرکا و نظر بپوش از گلشنی که دیده خراشد به نیش خار اول ببین، حریفِ که می‌بایدت شدن وانگه درآ به عرصه میدان گیر و دار حزین...

منّت خدای را که به عون عنایتش منّت‌پذیر نیستم از خلق روزگار حزین لاهیجی

به انس سرای سپنجی مپیچ که ناپایدار است و بی‌اعتبار حزین لاهیجی