دنیا مطلب تا همه دین ات باشد دنیا طلبی، نه آن ، نه این ات باشد بر روی زمین، زیر زمین وار بزی تا زیر زمین، روی زمین ات باشد

از شبنم عشق خاک آدم گل شد صد فتنه و شور در جهان حاصل شد چون نشتر عشق بر رگ روح زدند یک قطره فرو چکید و نامش دل شد

عمر تو اگر افزون شود از پانصد افسانه شوی، عاقبت از روی خرد باری چو فسانه می شوی، ای بخرد افسانهٔ نیک شو، نه افسانهٔ بد

چون درد توام در این دل ریش افتاد بیگانگی ام نخست بر خویش افتاد چون دیده به جستجوی رویت برخاست از آرزوی تو اشک در پیش افتاد

دل نعره زنان ملک جهان می طلبد پیوسته وجود جاودان می طلبد مسکین خبرش نیست که صیاد اجل پی بر پی او نهاده، جان می طلبد

غم با لطف تو شادمانی گردد عمر از نظر تو جاودانی گردد گر باد به دوزخ برد از کوی تو خاک آتش همه آب زندگانی گردد

عشق تو مرا زندهٔ جاویدان کرد سودای توام، بی سر و بی سامان کرد لطف و کرم تو، جسم را چون جان کرد در خاک عمل بهتر از این نتوان کرد

بر خود چه نهی رنج در این جای سه پنج چون پای یقین نهاده ای بر سر گنج بنشین به تأنی و بر آسا از رنج و آن گنج به معیار خرد بر خود سنج

هستی تو سزای این و صد چندین رنج تا با تو که گفت کاین همه بر خود سنج از خوردن و خواستن بر آسا و بباش و آرام گزین که خفته ای بر سر گنج

ای کرده فریبنده جهانت گستاخ می آیی و می روی در او پهن و فراخ گوی نرسد مرگ به من؛ چون نرسد؟ نه پای وی آبله، نه کفشش سوراخ