خدا کند که سحر بعد شام تار بیاید دعا کنید که روز ظهور یار بیاید چو نخل خشک بگیرید دست خویش به بالا دعا کنید که نخل دعا به بار بیاید

ای مصلح حقیقی عالم بیا بیا وی منجی همیشه ی عالم بیا بیا بی روی تو نشاط، هم از ما گرفته رو عالم شده است خیمه ی ماتم بیا بیا

ای گمشده ی مردم عالم به کجایی هر جمعه که آید به امیدم که بیایی دانم که تو از منتظرانت گله داری سوگند به اشکی که تو از نافله داری

ای نسیم سحر آرامگه یار کجاست منزل آن مه عاشق کش عیار کجاست شب تار است و ره وادی ایمن در پیش آتش طور کجا موعد دیدار کجاست

تمام خانه پر از آفتاب خواهد شد دوباره برف و یخ کوچه، آب خواهد شد شکوفه ها به چمن، دسته دسته خواهد رست زمین پُر از گل و عطر گلاب خواهد شد ...

این هفته هم گذشت تو اما نیامدی خورشید خانواده ی زهرا نیامدی از جاده ی همیشه ی چشم انتظارها ای آخرین مسافر دنیا نیامدی

خیال روی تو در هر طریق همره ماست نسیم موی تو پیوند جان آگه ماست به رغم مدعیانی که منع عشق کنند جمال چهره تو حجت موجه ماست

چشمم به جز بروی تو بینا نمی شود مایل به سیر و گشت و تماشا نمی شود عالم اگر به طنز شود چون تو نیستی لب های من به خنده دگر وا نمی شود

خاطر ما ز فراق تو پریشان تا چند خانه ی دل بود از هجر تو ویران تا چند دوستان از غم تو بی سر و سامان تا چند در پس پرده ی غیبت شده پنهان تا چند

دل بود شیفته ی طره ی مویت ای دوست جان به لب آمده از دوری رویت ای دوست چشم ما هست شب و روز به سویت ای دوست کس نیاورد خبر از سر کویت ای دوست