به عالمی که در او دشمنی به جان بخرند عجب مدار اگر عاشقی گناه من است استاد شهریار

یگانه راز و نیازِ قبولِ اهل دل است دو گانه ای که به درگاه بی نیاز کنید استاد شهریار

به آب و خاک جهان، دل مَنه که خانه عمر بسان خرمن آتش گرفته، برباد است استاد شهریار

من از تو هیچ نخواهم، جز آنچه بپسندی! که دل پسند تو ای دوست، دل به خواه من است! استاد شهریار

من غافل از مُسبَب و عمری به اکتساب دست طلب به دامنِ اسباب می زدم استاد شهریار

عاصیان گر که درِ توبه،‌ به عصیان بستند عاشقانت دَرِ رحمت به دعا، ‌بگشایند استاد شهریار

زنهار، دستگیریِ افتادگان کنید کاین دست ها ، سپر شده، ‌دفع بلا کنند! استاد شهریار

راه خداپرستی از این دل شکستگی است اقلیم خودپرستی از آن راهِ دیگر است! استاد شهریار

گر تمنا کنم از دوست، همانا خواهم همتی! کز دل من،‌ننگ تمنا ببرد استاد شهریار

حُسن اگر پرده شرمش نبود، زان بگریز! در وی آویز که با حُسن، حیایی دارد! استاد شهریار