به قول خواجه، هر آن کس که دین به دنیا داد فروخت یوسف مصری، به درهمی معدود استاد شهریار

دل شکسته، که آیینه جمال خداست چه سنگ دل، که به آهش کند، غبار اندود استاد شهریار

ای شه سوار بادیه، حال پیاده پرس تا توسن زمانه،ْ عنان می‌دهد تو را! استاد شهریار

نخست شرط «ولی»، ابتلای او، به بلاست بلا، همیشه بدو مایل است و او، متمایل! استاد شهریار

آری، به زخم تیغ و سنان، التیام هست اما، به زخم تیغ زبان، التیام نیست! استاد شهریار

نام آوران نشانه تیر حوادثند آنجا که ننگ و نام بود، بخت و کام، نیست استاد شهریار

تو نصف خانه ایمان‌ به زن، کنی محصور حصارِ نیم دگر کن، ‌که بیم دشمن نیست! استاد شهریار

هَل اَتی، نازل در شأن بتول عذراست مرحبا، مهبطِ تنزیل خداوند حکیم! استاد شهریار

این جهان، کافر عشق است، بدو دل ندهید نتوان گوهر ایمان، به کف کافر داد استاد شهریار

هر که صبرش ستون ایمان بود! پشت شیطان از او، خمیده شود استاد شهریار