به دو بال مرغ نتوانْ، ز فلک گذشتن، اما به خدا توان رسیدن، به دو بال آدمیت استاد شهریار

از این حکومت مطلق، فرار ممکن نیست کجا روی که نه در زیر آسمان باشی استاد شهریار

به خصال علم و ایمان، رسد آدمی به جایی که فرشته رشکش آید، به خصال آدمیت استاد شهریار

در نیت خیر بود، جنات نعیم! نعمت همه برگشت، چو نیت برگشت استاد شهریار

به راه خدا، آنچه انفاق کردی برای تو، آن ماند از مال دنیا! استاد شهریار

ز بوسیدنی‌های این روزگار یکی هم بود، دست آموزگار! استاد شهریار

برو، که دشمن دین، تا به خود گرفتی دوست! نماز و روزه و حج تو، ریش خند خداست استاد شهریار

تو غیبت به حق یا بِناحق مکن نگفتن به از گفتنِ نارواست استاد شهریار

ندانستن از قدر مردم نکاست ولیکن نیاموختن، عیب ماست استاد شهریار

امروز هستی‌ام به امید دعای توست فردا کلید باغ بهشتم، رضای توست استاد شهریار