حرام باد مرا فیـض دیدن رویت اگر دهم دو جهان را به یک سر مویت به هر کجا که روم زائر جمال تـوام به هر طرف که نهم رو دلم بـود سویت

قسم به عصمت زهرا کسی که در قلبش ولایت تو ندارد فقیر و بی چیز است به انتظار قدومت مسافر زهرا ببین که جمعه به جمعه گدا سحر خیز است

هوای شهر بهاری ولی غم انگیز است بهار اگر تو نباشی شبیه پائیز است دلم هوای تو کرده چه میشود آیی ببین که کاسه صبرم ز غصه لبریز است

جمعه ها می روند از پی هم غصه ام سر نیامد آقا، هم ای نگار دلم، نمی آیی غمگسار دلم، نمی آیی

شاید آقا بیاید این هفته پرده از رخ گشاید این هفته عمر من طی شده به این امید شاید آن هفته، شاید این هفته

تا فکر و ذکر همه دیدار دلبر است من در میان جمع و دلم جای دیگر است من در میان جمع و دلم سمت سامرا آنجا که اشک زائرش از آب کوثر است

آواره ی مجالس و از دل شنیده ایم: در روضه احتمال حضورش قوی تر است شاید صدای گریه آقا بلند شد چون روضه های مادر او گریه آور است

دیری است رفته است و دگر برنگشته است دیری است آسمان دلم بی کبوتر است او پیش رو نشسته و من کورم از گناه او می زند صدا و این گوش من کر است

در انتظار جرعه ی مخمور جام تو شد جانماز مادر از امن یجیب، تر اینجا پرنده ها به هوای تو می پرند پرواز بی شکیب و هوا بی شکیب تر

همیشه حاصل جمع فراق سنگین است مسافران صفر اتّفاق سنگین است  از اربعین غمین تا غروب ماه صفر شفق به خون مدینه ، عراق ، سنگین است