گفتم این جمعه دگر یار نماید خود را  از پس پرده پدیدار نماید خود را  گفتم این جمعه همان جمعه آخر باشد  یوسف فاطمه این بار نماید خود را

هر جمعه با اشک و دعا در گوشه ی سجاده ها مست از دعای ندبه  یا  عطر سمات افتاده ام بی تو غزل خوانیم پر ، مستیم پر ، هستیم پر بی تو تمام روز...

چندیست بی چشمان تو من از نشاط افتاده ام بی گرمی دستان تو از سور و سات افتاده ام از بس که دوری دیده ام این روزها فهمیده ام مانند باران بهار...

شکوه صبح سعادت نما به من نظری که غرق ظلمت خویشم الا تجلی نور شود که مهدی زهرا رسم به آرزویم؟ عنان اسب تو گیرم به صبح روز ظهور

به روی لب همه دارم دعا برای فرج اجابتی بنما و بیا از آن ره دور به پای مقدم پاکت فدا کنم جان را ز طاق نصرت قلبم اگر کنی تو عبور

دلم هوای تو دارد، هوای فیض حضور دوباره بر سر راهت نشسته‌ام، چه صبور نشسته‌ام سر راهی که می‌وزد عطرت و ایمن است و مقدس مثال وادی طور

به خدا آخر دنیاست بیا آقا جان بر سرِ نام تو دعواست بیا آقاجان زندگی کردن ما سخت تر از مردن ماست معنی مرگ همین جاست بیا آقاجان

مولای جمعه های معطر بیا بیا خورشید نسل های مطهر بیا بیا ما دل به جذبه های نگاه تو بسته ایم تکرار عشق های مکرر بیا بیا

گدا همیشه به دست کریم می نگرد تویی کریم دو عالم منم گدا مهدی به کار خلق گره کور کی دگر ماند اگر که دست تو باشد گره گشا مهدی

هزار همچو سلیمان به درگهت خادم هزار حاتم طایی تو را گدا مهدی مسیح از دم پر فیض تو مسیحا شد کلیم بر در تو دارد التجا مهدی