ای که خوبان همه در چشم تو منزل دارند کی شود تا نظری هم به بدان اندازی یا که برهم بنهی پلک و زما در گذری یا به یک پلک زدن لرزه به جان اندازی

ما منتظران! چه ناامیدت کردیم رودرروی لشکر یزیدت کردیم هر روز کنار کوفه ی دلهامان هفتاد و دو مرتبه شهیدت کردیم

این دل گره زلف حبیب است حبیبم تا یک نفسی هم به کسی وانگذارم هر کار کنی مال توام چاک گریبان من در هوس دیدن روی گل یارم

چون ابر بهاری به غم یار ببارم گفتی که میائی و نیائی چه؟ نگارم هر صبح و شب و عصر و همه وقت به هرجا گویی که توئی در نظرم ، ای کس و کارم

گل نرگس اگر بارون نباره اگر بارون به کُهسارون نباره تحمل می کنم جزدوری تِه بیا کز دیده ی مُو خون نباره

گل نرگس که روح عشق باتست ســحـر آیی صبــوح عشق باتست می آیی تا که دلهـــا را کنی فتح به حق فتح الفتوح عشق باتست

جانهای تشنه با تو، چه سیراب می شوند دلهای خسته در طلب توست ، منحصر قدری ببارو دشت بیارای و سبز کـُن لطف خدا به ما همه در توست ، مستتر

ای واژه ی نهفته به دلهای منتظر نامت به باور همه اعصار، منتشر چشمم به جــمعه خیره شد ای آفتاب عدل لختی بتاب ، تا بشود ظلم منکسر

برایت نرگسی هایی که دارُم فدایت نرگسی هایی که دارُم بیا این جمعه تا یکسربریزُم به پایت نرگسی هایی که دارُم

خورشید پشت ابر اگر دلبری کند شعرم چگونه دعوی افسونگری کند تقدیر روشنش به گلستانه وحی کرد نرگس برای چشم جهان مادری کند