كند با تو پيوند اگر دوستى به شادى بود چون رگ و پوستى چو وقت بلا ترك گويد تو را از او نيست بدتر به شرّ و جفا

شود بيش چون بخل و كين و حسد تو را دم به دم ز آن زيانها رسد جوانمرديت گردد از آن تبه‏ شوى پيش ياران همه، رو سيه‏

رود نعمت منعم آن گه ز دست به فقر اندر افتد، شود خوار و پست كه حقّ خدا را نسازد ادا نيارد سپاس الهى به جا

بود زينت باطن اى نيك خوى بسى بهتر از زينت روى و موى‏ ز تقوى است آن را جمال و صفا كه اتقى است اكرم، به نزد خدا

به همسايه بد كردن اى هوشمند به نيكان رساندن زيان و گزند به زشتى بود بدتر از هر بدى‏ بود غايت نا كسى و ددى‏

ز مرد نكو پيشه پاكزاد تو با بدگمانى نكن هيچ ياد كز آن نيست بدتر گناه و جفا نه در نزد خلق و نه پيش خدا

شود زندگى تنگ از خوى بد مبادت نظر هيچ گه سوى بد به رنج و عذاب افتى آخر از او تو از زشتخویى شوى زشت رو

ره رستگارى بود حفظ دين به ايمان محكم، به علم و يقين‏ به اندوختن توشه آن جهان‏ بخير و سرافرازى جاودان‏

به نرمىّ و آهسته گفتن كلام ولى آشكارا نمودن سلام بود شيوه اهل خير و رضا ز اخيار هرگز نبينى جفا

چو غيبت كند كس تو مشنو از او مكن با چنين آدمى گفتگو كه با او به غيبت تو گردى شريك‏ چرا نشنوى جان من حرف نيك‏